Real Madrid - Fc Barcelona: mannen VS jongens

 FC Barcelona in het jaar 2011, volgens velen het beste voetbalteam ooit. Vanwege het fantastische positiespel is er zelfs een nieuwe term gewijd aan de Blaugrãnas: tiki-taka-voetbal. Met weergaloos voetbal hebben ze het afgelopen jaar vele voetbalhartjes gestolen. Na de Sagrada Familia en het Parc Guëll zou je haast zeggen dat FC Barcelona ook een creatie is van Antoni Gaudi, zo mooi. FC Barcelona heeft alles wat een club moet hebben: balkunstenaars op het veld, prachtig palmares buiten het veld, uitbundige socios rondom het veld en laten we de voetbaltempel Camp Nou ook niet vergeten. FC Barcelona bezorgt elke voetballiefhebber een extatisch orgasme.

Gisteren verloor FC Barcelona een belangrijke wedstrijd van aartsrivaal Real Madrid voor de finale van de Copa del Rey. De nederlaag was terecht. Meer dan terecht. Ik vraag me af of Barça überhaupt begrijpt wat een wedstrijd is. Een wedstrijd is een krachtmeting, een oorlog, een tweestrijd, een conflict, een geschil, een gevecht, een treffen tussen twee kampen, een twist, een verzet, een worsteling! Geen toneelstuk! De schoonheidsprijs mag je winnen tijdens een competitiewedstrijd tegen een laagvlieger, maar niét in de finale van de Copa del Rey.  

Real Madrid speelde de wedstrijd zoals je een wedstrijd moet spelen: slim, gehaaid en tactisch perfect. Natuurlijk zag het er niet uit, met acht man achter de bal, maar welke haan kraait ernaar als je na afloop met de Copa in je armen staat? Natuurlijk is dit succes maar aan één man toe te kennen: José Mourinho. Die man is gek. Zo gek dat het naar geniaal neigt. In finales, wedstrijden waar het er echt om gaat, weet hij de jochies van Barça te bestrijden. Gisteren in de Copa, maar ook vorig jaar met Internazionale in de Champions League. Mourinho weet dondersgoed waar het in het voetbal om gaat: winnen. Niets is belangrijker.

Pepe is een man. Ook een beest die niet op een voetbalveld thuis hoort, maar ook een man. ‘Als de scheidsrechter mijn pogingen tot amputaties tolereert, waarom niet?’ Als je weet dat je tegen een superieure tegenstander staat, rest je als voetballer maar één ding: mouwen opstropen, spierballen tonen en vechten tot je er bij neervalt. Pepe doet dit. Hoe smerig zijn overtredingen soms ook zijn, hij is wél bereid om tot het uiterste te gaan. Je kunt nou niet zeggen dat Pepe een stiekemerd is. Als hij een overtreding maakt, is het vaak in een duel en duidelijk zichtbaar. En volgens mij hebben we daar een scheidsrechter voor.

In Mourinho’s optiek is alles geoorloofd om te winnen. Ik zie de wedstrijdbespreking van Real al voor me. Mourinho die met een striemende vinger naar Adebayor wijst: ‘Pinto van Barça maakt hiphop-platen. Als jij bij hem in de buurt komt, krijs hem in zijn oor dat je op zijn refreintjes zijn dochter voor je laat paaldansen.’ Alles. Alles om te winnen.

Real Madrid zal Barça ook uitschakelen in de Champions League, als Guardiola de komende week niks veranderd. Die jongens moeten mannen worden. Veel wedstrijden kunnen geworden worden met mooi voetbal, maar in finales wordt er meer gevraagd.

Het sadistische lachje van Mourinho als Barça over twee weken uitgeschakeld zal zijn: ik verheug me er nu al op. Als de spelers van Barça niet snel hun cojones tonen, kan dit seizoen wel eens heel vervelend eindigen voor ze.

Paul Baaijens