de Belgische keuken

De Belgische keuken

Een ijskoude Jupiler in de linker en een zakje met Vlaamse pattatekes in de rechterhand, met als dessert een heerlijke ‘gauffre Liégois’. De heerlijke geneugten die onze zuiderburen ons te bieden hebben zijn talrijk. Prachtige specialiteiten, maar vergeet niet dat zelfs zoiets simpels  verknald kan worden door een waardeloze kok. Een vuil glas waardoor het Belgische goud direct doodslaat, oud frituurvet of de vergeten slagroom en kersen op de wafel, maakt van die orgastische Belgische combinatie al snel een echec.Georges Leekens is zo’n waardeloze kok.

Wie is George Leekens? De bondscoach van het Belgische nationale voetbalelftal. Als de hoge heren van de KBVB hun brilglazen eens even flink zouden oppoetsen, zullen ze toch ook wel tot de conclusie komen dat meneer Leekens ronduit belabberd presteert. Na gelijke spelen tegen Turkije en Oostenrijk heeft België niets meer in eigen hand wat betreft kwalificatie voor het EK in 2012. Ongelooflijk, als je kijkt naar het spelersmateriaal. Zelfs Menneke Pis zou het nog beter doen dan Georges Leekens.

Op goal heb je Thibaut Courtois: de talentvolle  doelman van KRC Genk die in de belangstelling staat van enkele Europese topclubs. Een jonge versie van Edwin van der Sar.

Elke speler in de defensie van België zou bij Oranje in de basis staan. Geloof je het niet? Denk je dat de toppers Vincent Kompany, Jan Vertonghen, Thomas Vermaelen en Daniël van Buyten het afleggen tegen Van der Wiel, Heitinga, Mathijsen en Pieters? Echt niet. En dan heb ik het nog niet gehad over de ervaren Zenit-speler Nicolas Lombaerts en de talentvolle ajacied Alderweireld. Zelfs in de breedte streven ze Nederland in dit opzicht voorbij. Prachtig verdedigend materiaal waarmee je als coach van de nummer 37 van de FIFA-ranglijst toch gaat kirren van plezier?

Ligt het probleem van België dan in het middenrif? Nee! Wat een fantástische talenten lopen daar rond! Eden Hazard en Kevin de Bruyne, de twee grootste talenten die op dit moment op de Europese velden rond dartelen. Standard-middenvelder Witsel en Defour zijn ook niet misselijk. Daarnaast mag de ‘Nederlandse’ inbreng van Dries Mertens en Nacer Chadli  ook niet vergeten worden. Onder leiding van de ervaren Marouane Fellaini en Timmy Simons zou je zeggen dat de mix tussen talent en ervaring ook aardig aanwezig is op het middenveld.

En dan de spitspositie. Klaas-Jan Huntelaar: eat your heart out! De spits van de Rode Duivels is namelijk pas net 18 geworden en luistert naar de naam Romelu Lukaku. Letterlijk en figuurlijk het grootste spitsentalent die ik ooit heb gezien.

België heeft het spelersmateriaal dat in potentie beter is dan dat van het Nederlands Elftal. Op het moment is het nog een ‘Oranje Light’-versie, maar in de toekomst zal dit team mee gaan doen om de prijzen, daar ben ik van overtuigd.

Dit zal wel moeten gebeuren zonder de huidige bondscoach. Georges Leekens is niet capabel voor deze job. Wil het nationale Belgische elftal een keer een Michelinster te pakken krijgen, dan moet het toch echt een andere chefkok zoeken.

Real Madrid - Fc Barcelona: mannen VS jongens

 FC Barcelona in het jaar 2011, volgens velen het beste voetbalteam ooit. Vanwege het fantastische positiespel is er zelfs een nieuwe term gewijd aan de Blaugrãnas: tiki-taka-voetbal. Met weergaloos voetbal hebben ze het afgelopen jaar vele voetbalhartjes gestolen. Na de Sagrada Familia en het Parc Guëll zou je haast zeggen dat FC Barcelona ook een creatie is van Antoni Gaudi, zo mooi. FC Barcelona heeft alles wat een club moet hebben: balkunstenaars op het veld, prachtig palmares buiten het veld, uitbundige socios rondom het veld en laten we de voetbaltempel Camp Nou ook niet vergeten. FC Barcelona bezorgt elke voetballiefhebber een extatisch orgasme.

Gisteren verloor FC Barcelona een belangrijke wedstrijd van aartsrivaal Real Madrid voor de finale van de Copa del Rey. De nederlaag was terecht. Meer dan terecht. Ik vraag me af of Barça überhaupt begrijpt wat een wedstrijd is. Een wedstrijd is een krachtmeting, een oorlog, een tweestrijd, een conflict, een geschil, een gevecht, een treffen tussen twee kampen, een twist, een verzet, een worsteling! Geen toneelstuk! De schoonheidsprijs mag je winnen tijdens een competitiewedstrijd tegen een laagvlieger, maar niét in de finale van de Copa del Rey.  

Real Madrid speelde de wedstrijd zoals je een wedstrijd moet spelen: slim, gehaaid en tactisch perfect. Natuurlijk zag het er niet uit, met acht man achter de bal, maar welke haan kraait ernaar als je na afloop met de Copa in je armen staat? Natuurlijk is dit succes maar aan één man toe te kennen: José Mourinho. Die man is gek. Zo gek dat het naar geniaal neigt. In finales, wedstrijden waar het er echt om gaat, weet hij de jochies van Barça te bestrijden. Gisteren in de Copa, maar ook vorig jaar met Internazionale in de Champions League. Mourinho weet dondersgoed waar het in het voetbal om gaat: winnen. Niets is belangrijker.

Pepe is een man. Ook een beest die niet op een voetbalveld thuis hoort, maar ook een man. ‘Als de scheidsrechter mijn pogingen tot amputaties tolereert, waarom niet?’ Als je weet dat je tegen een superieure tegenstander staat, rest je als voetballer maar één ding: mouwen opstropen, spierballen tonen en vechten tot je er bij neervalt. Pepe doet dit. Hoe smerig zijn overtredingen soms ook zijn, hij is wél bereid om tot het uiterste te gaan. Je kunt nou niet zeggen dat Pepe een stiekemerd is. Als hij een overtreding maakt, is het vaak in een duel en duidelijk zichtbaar. En volgens mij hebben we daar een scheidsrechter voor.

In Mourinho’s optiek is alles geoorloofd om te winnen. Ik zie de wedstrijdbespreking van Real al voor me. Mourinho die met een striemende vinger naar Adebayor wijst: ‘Pinto van Barça maakt hiphop-platen. Als jij bij hem in de buurt komt, krijs hem in zijn oor dat je op zijn refreintjes zijn dochter voor je laat paaldansen.’ Alles. Alles om te winnen.

Real Madrid zal Barça ook uitschakelen in de Champions League, als Guardiola de komende week niks veranderd. Die jongens moeten mannen worden. Veel wedstrijden kunnen geworden worden met mooi voetbal, maar in finales wordt er meer gevraagd.

Het sadistische lachje van Mourinho als Barça over twee weken uitgeschakeld zal zijn: ik verheug me er nu al op. Als de spelers van Barça niet snel hun cojones tonen, kan dit seizoen wel eens heel vervelend eindigen voor ze.

Paul Baaijens